Malcolm doet niet mee: met de verheerlijking van Barack Obama

Nu het bezoek van de Amerikaanse president afgerond is, kunnen we de balans opmaken. Te oordelen aan de reacties van het publiek, enkele kleine protesten niet te na gesproken, is Obama geen gewone president. Hij is een idool waarmee iedereen gezien wil worden en waarvan iedereen een foto wil. Hij is erin geslaagd van een politicus, in ons land al geruime tijd niet meer dan een uitgespuwde klasse waarover iedereen steevast klaagt, een rockster te maken die iedereen liever zelf op het podium dan thuis op de televisie ziet.

Het zal niemand verbazen dat ik hier niet aan wens te participeren. Voor mij is Obama geen idool of celebrity die wij, lagere burgersoorten, enkel onze blinde verafgoding kunnen bieden. Ik snap langs geen kanten waarom hij evenveel op de rand van de hysterie balancerende fans op de been weet te brengen als The Beatles lang geleden konden of Robbie Williams helaas nog steeds kan.

Ik herinner me nog hoe Obama na zijn eerste verkiezingsoverwinning werd onthaald als de messias die de wereld van de erfenis van George W. Bush zou bevrijden. Alleen vind ik het niet correct iemand te beoordelen op de zwaktes van zijn voorganger. Wie president wil zijn, moet maar zelf een sterke reputatie weten op te bouwen.

Voor mij is Obama vooral de president die de ultraliberale adviseurs van de neoconservatief Bush heeft herbenoemd of vervangen door andere ultraliberalen, die de al tijdens zijn eerste verkiezingscampagne beloofde sluiting van het folterkamp in Guantanamo maar blijft uitstellen, die de bevolking van Irak of Afghanistan geen enkele veiligheid of verbetering heeft gebracht, die zijn veiligheidsdiensten politici, burgers en ondernemers in alle andere landen van de planeet [1] laat afluisteren om de verzamelde gegevens in het voordeel van het Amerikaans bedrijfsleven te gebruiken, die ervoor zorgt dat Julian Assange zich al sinds 19 juni 2012 in een Zuid-Amerikaanse ambassade moet verbergen, die een echte American Hero als Edward Snowden onmiddellijk zou laten arresteren als hij ooit een stap uit zijn Russische schuilplaats zou durven te zetten en die een mens die nooit een vlieg kwaad zou doen als Bradley Manning voor de rest van zijn leven in een cel laat wegrotten.

 Als Barack Obama een rockster is, is het er eentje die de welbespraaktheid van Jello Biafra weet te combineren met de sterke songs van The Confetti’s, de street credibility van Vanilla Ice, de doorleefde teksten van Bart Kaell, het muzikaal talent van Sergio en de extreem rebelse attitude van Blink 182.

--------------------

[1] Met mede-Angelsaksers Groot-Brittannië, Australië, Canada en Nieuw-Zeeland als vier mogelijke uitzonderingen, maar zelfs daar kan niemand zeker van zijn.

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.