Malcolm ging: van 4 tot en met 7 augustus 2016 naar het Rebellion Festival in Blackpool

Dat deze bespreking enkele dagen op zich heeft laten wachten, bewijst welke impact het grootste punkfestival ter wereld ook dit jaar weer op mijn gezondheid heeft gehad. Een slopend weekend was het wel, maar het was de moeite. Aangezien deze editie in het teken stond van allerlei heuglijke  jubileumvieringen, waaronder het veertigste jaar van punk en het twintigste jaar van Rebellion [1] zelf, zal ik me in mijn bespreking ook enkel in superlatieven uitdrukken.


Meest toevallig met de al vermelde verjaardagen samenvallende jubileum: Subhumans
Al 36 jaar houden ze het vol, maar het concert dat ze dit jaar in Blackpool hebben gegeven, was zowaar hun duizendste. Van een rond getal gesproken. Niet dat dit voor het publiek veel verschil heeft gemaakt. Subhumans zijn live nu eenmaal altijd goed.

Hoogste aantal zelfmoordpoging van eenzelfde gebouw tijdens ons verblijf: 2
En natuurlijk lag dat gebouw in de straat van ons hotel. Tot tweemaal toe moesten we omweg maken omdat de straat door de hulpdiensten was afgesloten. Een mens zou er depressief van worden. Geen van beide is overigens echt gesprongen, maar dat kan nog gebeuren zodra de facturen van brandweer en ziekenwagen toekomen.

Hoogste aantal ukuleles op het podium: The Pukes
Ik heb er negen geteld, maar misschien heb ik er nog eentje over het hoofd gezien. De band speelt allerlei punkklassiekers maar dan op dit enigszins on-punk lijkende instrument dat we vooral met Hawaiiaanse tourist traps associëren.

Meest door zijn eigen succes overweldigde performer: TV Smith
Meestal is hij al dolblij met een publiek ter grootte van 200 mensen, maar ditmaal zat de Opera House afgeladen vol en mocht hij eindelijk eens voor een welverdiende massa van 1400 toeschouwers spelen.

Meest afgeleefd klinkende band van de eerste generatie: Penetration
Ik had er wel enigszins naar uitgekeken, maar de teleurstelling liet niet lang op zich wachten. Al na enkele songs was het duidelijk dat Pauline Murray nog steeds een zuivere en mooie stem heeft, maar dat de rest van de band geen enkele voeling met punk meer heeft. Ik zie in elk geval geen enkele reden om alles vijfmaal trager dan vroeger te spelen. Vooral de drummer kon het niet meer aan en klonk alsof hij zelfs het tempo van een gemiddelde cd van Clouseau een uitdaging zou vinden.

Meest overbodige interview: Alex Wonk Unit
Zijn band stelt al niet veel voor, maar de zanger van Wonk Unit slaagde er zelfs niet in op bepaalde vragen meer dan 'yeah...' te antwoorden. Wat een verschrikkelijk tijdverlies voor iedereen die toevallig net in de buurt was. Wie niets te zeggen heeft, moet geen microfoon krijgen. Er waren dit jaar overigens veel interviews, gemiddeld zeven per dag. Hier moet wel bijgezegd worden dat de meeste mensen de zeteltjes in de Opera House tijdens die interviews vooral gebruikten om even een dutje te doen.

Meest te vroeg geprogrammeerde band: Contempt
Om 12.25 uur moesten ze het podium al op, uiteraard voor een groot plein vol leegte. Ik was er ook niet en kan bijgevolg niet veel over de kwaliteit van het concert zeggen, maar ik wil van de gelegenheid gebruik maken om te protesteren tegen alle pogingen me op een dergelijk christelijk uur al tot activiteiten te dwingen.

Meest provocerende bindtekst: Reagan Youth
“Freedom also means the freedom to spit on the ground or fart wherever you want” Er was geen applaus. Het punkpubliek wordt veel te volwassen om goed te zijn.

Meest de sfeer van de echte oldschool anarchobands uitstralende zangeressen: Lost Cherrees
De ene had een groene kam. De andere droeg een keukenschort met het woord 'object' erop geschreven. Helaas werden al hun prestaties naar beneden gesleurd door de weinig geïnspireerde en technisch nogal beperkte gitarist. De zangeres in keukenschort, wiens naam ik helaas niet ken, wint overigens ook in de categorie 'meest op Alice Nutter lijkende podiumpersoonlijkheid'.

Minst geslaagde cover: Extreme Noise Terror
Op plaat klinkt hun versie van 'Borstal Breakout' fantastisch, maar als ze dit live willen brengen, zouden ze zich er beter eerst van verzekeren dat iedereen ook effectief hetzelfde nummer speelt. De zang en de ritmesectie zaten nog min of meer op dezelfde pagina, maar de gitarist heeft letterlijk geen enkel akkoord gespeeld dat deel van de originele gitaarriff uitmaakt. Op zich klinkt Extreme Noise Terror altijd als prettig gestoorde chaos, maar met deze versie overschreden ze de grens en werd het werkelijk een ongenietbare brij.

Meest vriendelijke zanger op het podium: The Outcasts
Blair Hamilton deed de moeite iedereen op de eerste rijen die hij kende persoonlijk te begroeten voor het begin van het eigenlijke concert. De rest moest het stellen met een minder persoonlijk gewuif, maar dat is toch ook al iets.

Minst mannelijke band: Maid of Ace
De vier zusjes die vorig jaar iedereen omverbliezen, hebben die prestatie dit jaar herhaald. Nog steeds geen mannen op het podium te bespeuren, maar met een dergelijke combinatie van talent binnen een enkel gezin hebben ze geen testosteronbesmetting nodig. Als men kijkt op welke leeftijd sommige punkbands nog op een podium durven te kruipen, wacht deze jongeren nog een carrière van veertig jaar. Ik kan niet voorspellen welke hoogtepunten ons nog te wachten staan.

Meest hilarische concert: Hägar The Womb
'The first wave of middle age' noemen ze het zelf. De bassist wordt door de rest van de band 'Bitch' genoemd. Op voorhand had hij aan het publiek op de eerste rijen papiertjes uitgedeeld met de tekst 'Karen, stop kicking the bitch' om tijdens de ergste momenten in de lucht te houden. De twee zangeressen bespraken op het podium hun plan om de gitarist te ontslaan en door een jongere en knappere muzikant te vervangen. Tussendoor schopten ze wat in de richting van hun bitch. De ene zangeres heeft tijdens het concert, dat hoop en al 45 minuten heeft geduurd, zeven halveliterblikken bier geopend. Helaas heeft ze er wel geen enkel kunnen leegdrinken, want ze heeft ze allemaal laten vallen of per ongeluk omgeduwd. Dit betekent niet dat ze nuchter van het podium moest, want de andere zangeres gaf haar tussen en tijdens de nummers allerlei vodka's met smaakjes die ze zeker eens moest proeven. Tussen die vodka's door nam deze connoisseur van vodka met munt of vodka met chocolade overigens ook nog grote teugen van haar heupfles met nog een andere sterke drank erin. Een van beide droeg een t-shirt met het opschrift 'Be kind to animals or I will kill you'. Minstens drie nummers zijn onderbroken omdat ze te hard in de lach waren gesloten om te kunnen voortzingen. Maar ondertussen hadden ze het wel over dierenmishandeling, etnische zuiveringen,  politiegeweld en machtsmisbruik. Dit was punk in zijn zuiverste vorm.

Meest oorverdovende band: Sensa Yuma
Ik ben op dit vlak vrij tolerant en stoor me mateloos aan al die geluidsnormen waarmee ze ons tegenwoordig lastigvallen, maar dit was er echt over. Ik ben zelfs halverwege vertrokken omdat ik het niet meer aankon en dat overkomt me niet vaak.

Meest hyperkinetische zanger: Discharge
Jeff Janiak, de vervanger van Rat en diens voorgangers, is blijkbaar niet in staat langer dan twee seconden op dezelfde plaats te blijven staan en dat bedoel ik letterlijk. Ik vraag me af waarom ze die mens niet gewoon een draadloze microfoon geven, want nu zwiert dat ding heel de tijd in de weg van de rest.

Meest blauwgeverfde haar: Slaughter & The Dogs
Ze speelden nog eens in de volledige originele bezetting of, met andere woorden, met de mensen die er 41 jaar geleden bij waren toen de band werd opgericht. Zanger Wayne Barrett had voor de gelegenheid nog eens een pot haarverf gekocht, maar het opvallendste was nog de hoeveelheid haar op zijn hoofd. Eigenlijk zagen ze er alle vier nog zeer gezond uit en dit was zeker niet het laatste concert van deze veteranen van voor het eerste uur.

Meest hese zanger: Flag
Er waren nog andere kandidaten voor deze titel, zeker op de vierde dag van dit slopende festival, maar Dez Cadena heeft keelkanker gehad en dat laat natuurlijk sporen na. Eigenaardig genoeg klonken zijn bindteksten veel heser dan zijn geschreeuw tijdens de songs zelf.

Meest overtuigend klinkende band uit de UK82-generatie: Drongos for Europe
Terwijl de meesten zich beperken tot het herkauwen van oud materiaal, het uitbrengen van ondermaatse nieuwe albums of het verloochenen van hun oude muzikale en inhoudelijke principes blijft deze in 1982 opgerichte band er staan als een huis met stevige fundamenten. Ze hebben nog steeds even veel energie, snelheid en agressie. Af en toe vallen er zelfs sporen van echte intelligentie te ontwaren.

Meest veelzijdige spreker: Attila the Stockbroker
Afwisselend of gelijktijdig grappig, ernstig, ontroerend, opruiend, ingetogen en vlot, maar steeds met een authenticiteit die geen vijf vierkante meter aan tatoeages kan bewerkstelligen. Zijn muziek is niet onsterfelijk maar ik hoop dat zijn naam als een hedendaagse humanist voor eeuwig zal blijven bestaan.

Meest op gastmuzikanten gebaseerde set: Anthrax
Op de affiche staan ze steevast vermeld als 'Anthrax UK', waarschijnlijk om een aanklacht te vermijden van de dure advocaten van een obscuur metalbandje uit New York. Officieel bestaat deze band nog, maar als het nodig is steeds muzikanten van anderen te lenen om live te kunnen spelen, is het maar de vraag in welke mate dit nog als een levend project kan worden beschouwd.

Meest onnozele groepsnaam: Booze & Glory
Eerloze vermeldingen zijn er ook voor B Bang Cider, Bar Stool Preachers, Ted Dibiase and the million dollar punk band, The Bleach Boys, Youth Man, The Youth Within, Reject Renegades, Argy Bargy, Big D and the Kids Table, The Fuckwits, Hi-Fi Spitfires, Harrington Saints, Spunk Vulcano and the Eruptions, Choking Susan, Sick on the Bus, Popes of Chillitown, Revenge of the psychotronic man, Criminal Mind, Roughneck Riot en de overigens Nederlandsonkundige Engelse band Slagerij. Punk is niet dood, maar bepaalde clichés blijven blijkbaar ook bestaan.

Meest verlichte zanger: Spizz
Om een of andere reden stond zijn band niet als 'Spizzenergi' op de affiche, wat de verkeerde indruk wekte dat hij misschien wel eens solo zou kunnen optreden. Dat was gelukkig niet het geval, want hij had een groep getalenteerde jonge muzikanten rond zich verzameld. Wel konden deze heren het niet laten alles zo snel te spelen dat het soms een halve song duurde voor het publiek kon vaststellen dat het eigenlijk om een oude hit ging. Zelf liep Spizz traditiegetrouw rond als een figurant in een science-fiction B-film. Hij had lichtjes aan zijn broek, zijn riem, zijn handschoenen en zijn bril, met nog een paar lichtgevende ringen om het geheel af te werken.

Snelst sprekende geïnterviewde: Jello Biafra
De interviewer kreeg er amper een woord tussen, maar het gebrek aan vragen hield Biafra niet tegen. Het werd zelfs zo erg dat de security bij het bereiken van de deadline het podium op moest om hem het zwijgen op te leggen.

Meest homofobe band: Anti-Nowhere League
Ik ben alvast niet gaan luisteren. Na de release van hun single 'The day the world turned gay' [2] vraag ik me af waarom deze bende homohaters eigenlijk nog op een alternatief festival mogen spelen. Erger nog is de vaststelling dat ze veel succes hadden, want meer dan 3000 mensen zijn effectief naar hun concert geweest en dat ondanks het feit dat UK Subs tegelijkertijd op een ander podium speelden. Hun eigen verklaring voor de songtekst is overigens dat ze niet specifiek tegen homo's zijn, maar eigenlijk heel de wereld haten. Een beter excuus kunnen ze blijkbaar niet bedenken. Ik vraag me wel af of hun haat ook uitgaat naar al die organisatoren die hen duizenden euro's per concert betalen.

Oudste band op de affiche: The Glitter Band
Gary Glitter zit nog steeds in de cel, maar zijn oude begeleidingsband is nog actief. Om een of andere reden waren al die oude punks in 1977 gericht op vernieuwing en tegen de muziek van de oudere generaties, maar een flinke brok glamrock stoort hen blijkbaar niet. Een zeer bizarre paradox die ons in België gelukkig bespaard blijft, maar dat heeft misschien veel te maken met het gebrek aan glamrockartiesten van eigen bodem. Hieruit blijkt vooral hoe achterlijk België begin jaren zeventig nog was. Ik durf zelfs te stellen dat de breuk met het verleden die punk veroorzaakte in eigen land nog groter was dan in Brittannië [3].

Meest gemiste zanger: The Dickies
Leonard Phillips was ziek, maar de rest van de band wilde het concert niet afzeggen. Ze hebben dan maar 's namiddags een ronde van de backstages gedaan om te vragen wie interesse had om een paar nummers als gastzanger in te vallen. Op dat moment leek dat ongetwijfeld een goed idee, maar The Dickies moesten pas om 23.00 uur het podium op en tegen die tijd waren al die Engelse interimkrachten, bijvoorbeeld de bassist van GBH, natuurlijk al lang compleet bezopen. Het resultaat was een combinatie van schitterende muzikanten die schitterende songs speelden op een schitterend afgestelde geluidsinstallatie met de hulp van abominabele microfoonmisbruikers. Als ze al hun songs instrumentaal hadden gespeeld, had het waarschijnlijk nog beter geklonken.

Minst ondermaats klinkende oude Oi!-band: Major Accident
Ik was op voorhand verwittigd, maar eigenlijk ben ik het oneens met de mensen die me een saaie, trage en energieloze set hadden voorspeld. Eigenlijk klonk dit nog wel best in orde, maar dan wel vooral met de rug naar het podium, want deze heren van middelbare leeftijd zien er echt niet meer uit. Angelic Upstarts hoort, voor de duidelijkheid, niet in deze categorie thuis. Ik heb dat nooit een echte Oi!-band gevonden, maar meer een punkband die mee het slachtoffer is geworden van de inspanningen van Sham 69 om een nieuw subgenre uit vinden met als enige doel daar dan de belangrijkste band van te worden.

Meest door onbedoelde special effects ondersteund concert: Goldblade
Elk jaar vindt tijdens het eerste weekend van augustus in Blackpool ook een vliegshow plaats en wordt de lucht regelmatig doorkliefd door kleine straaljagers die allerlei ingewikkelde manoeuvres uitvoeren. Zo ook tijdens het concert van Goldblade, die hun refreinen regelmatig ondersteund zagen door rakelings boven de huizenlijn passerende vliegtuigen en de rookpluimen die ze achterlieten. Dit was zeker niet het plan, maar het had wel iets.

Hoogste aantal bassisten in eenzelfde band: Peter Hook & The Light
Ze spelen die oude songs van Joy Division wel goed en met overtuiging, maar ik vind het toch bizar dat Peter Hook zelf bas speelt en tegelijkertijd een bassist in zijn begeleidingsband heeft. Opmerkelijk is ook dat ze al die songs een stuk sneller dan op plaat spelen.

Meest overbodige achtergrondzangeres: de dochter van Steve Drewett
Als iemand het dan toch nodig vindt zijn eigen dochter op het podium te plaatsen, kan hij er beter voor zorgen dat die wat meer te doen heeft dan af en toe eens 'ooh' of 'aah' voort te brengen. Zo veel doet dat nu ook weer niet voor de impact van de songs. Het had natuurlijk ook geholpen als ze die klanken had voortgebracht op een volume dat iemand in het publiek daadwerkelijk kon horen.

Meest succesvolle Belgische band op het programma: Funeral Dress
Dat was dan meteen ook de enige Belgische band die dit jaar op Rebellion mocht spelen. Het blijft me storen hoezeer die organisatoren zich op Engelse en Amerikaanse bands blijven fixeren terwijl hun festival een steeds internationaler publiek trekt. Dit jaar hadden ze slechts een vijftal niet-Angelsaksische bands geboekt en dat is eigenlijk in tegenspraak met hun eigen uitgangspunt dat punk een internationale beweging is.

Meest onfortuinlijke overlappingen in het programma:
Derde plaats: Ruts DC, MDC en The Damned, met als aanvullende opties One Way System en Cock Sparrer. Ik heb uiteindelijk resoluut voor het eerste gekozen, maar dat betekent niet dat ik het aangenaam vind dat de organisatoren het programma jaar na jaar met dergelijke dilemma's blijven volproppen.
Tweede plaats: Slaughter & The Dogs, Jello Biafra and the Guantanamo School of Medicine en Ruts DC acoustic. Ik ben er nog steeds niet zeker van dat de ik de beste keuze heb gemaakt, maar aangezien hij naar het buitenpodium was verbannen, heb ik Biafra laten vallen.
Eerste plaats: The Dickies, Descendents & The Membranes. Maak daar maar eens een keuze tussen.


En tot slot een lijstje met de beste concerten die ik zelf heb gezien [3]:

Op 12: Slice of Life
Steve Ignorant, die nog steeds kwaad is op de wereld en in het bijzonder op alle gezagsdragers en, verrast tegenwoordig met zijn combinatie van uitgespuwde teksten vol venijn en een begeleidingsband die klinkt alsof ze in een jazzy soulclub staan. Toch eentje die erin geslaagd is zichzelf met stijl te heruitvinden.

Op 11: Angelic Upstarts
Ze spelen tegenwoordig in een wisselende bezetting, maar ditmaal was zanger Mensi wel degelijk van de partij. De toevoeging van twee jonge achtergrondzangeressen, die op een bepaald moment met rode vlaggen stonden te zwaaien, was overigens ook een zeer geslaagde zet. In deze bezetting heeft deze band zowaar nog een echte toekomst.

Op 10: Hägar The Womb
Hilarisch entertainment met politieke randjes door een bende mensen zonder pretenties of ambities. Anarchopunk zonder prekerigheid en humor die door een teveel aan repetities zou worden tenietgedaan.

Op 9: Peter Hook & The Light
Vernieuwend is het natuurlijk niet, maar ze kunnen wel putten uit de superieure catalogus die Joy Division destijds heeft achtergelaten.

Op 8: Hard Skin
Ik vind de humor van Fat Bob onweerstaanbaar en gelukkig ben ik niet alleen, want de cultstatus is ondertussen internationaal zo gegroeid dat bijna al hun songs door heel het publiek worden meegezongen. Een ambianceband die enkel klaagt en kankert, daar kan niets mis mee zijn.

Op 7: Maid of Ace
De natuurlijke erfgenamen van L7 en Bikini Kill zingen enkel over typisch Britse onderwerpen, maar dat maakt niet uit. Dit is gewoon de  beste riot-grrl band van een nieuwe generatie en er staat niemand klaar hen van die troon te stoten.

Op 6: Ruts DC
Hun akoestische set was ook zeer goed, maar aangezien die kleine zaal zo vol zat dat laatkomers  enkel van op de gang konden volgen, heb ik dit al na enkele songs opgegeven. Gelukkig was hun 'echte' concert in de Opera House wel toegankelijk voor de duizenden mensen die dit wilden bijwonen. Segs en Ruffy blijven tot in de eeuwigheid de beste ritmesectie die punk ooit heeft gekend en spelen de ene na de andere klassieker zonder ook maar een seconden last van hun gevorderde leeftijd te krijgen. Dit zijn klassemuzikanten zoals de wereld er nooit genoeg kan hebben.

Op 5: Discharge
De pletwals van het festival. Een onweerstaanbare brok agressie die geen enkele jongere band wist te evenaren. De metalinvloeden die de band gedurende enkele jaren ongenietbaar maakten, zijn totaal verdwenen en vervangen door een sound die amper van hun gloriejaren in de

Op 4 tot en met 1: The Cravats.
Zonder meer en met voorsprong de revelatie van het festival, alsook een van de beste shows die ik in jaren heb gezien. Het klinkt als een mengeling van een paar bands op Crass Records, Blurt, Devo en Hawkwind. Nu maar hopen dat deze omschrijving niemand afschrikt, want dit is echt de moeite om live aan het werk te zien. Ik beloof hier dan ook plechtig dat ik mijn uiterste best zal doen om deze band ooit eens naar Leuven te halen.


Dat is het wat mijn recensie betreft. Nu we toch in de punksfeer zijn beland, kan ik me de volgende weken wijden aan het promoten van het Breaking Barriers festival in Het Depot. Ik vermoed dat er nog wel wat twijfelaars over de streep moeten worden getrokken. Hopelijk hebben de bovenstaande commentaren al duidelijk gemaakt dat punk als muzikale stroming geen zuiver historische aangelegenheid voor wanhopige nostalgici is.

--------------------
[1] Ik houd hier, net als de organisatoren zelf, even geen rekening met de naamsveranderingen die doorheen de jaren zijn doorgevoerd. Het was dus eigenlijk het twintigste jaar van 'Holidays in the sun/Wasted/Rebellion'.
[2] De volledige tekst vindt men onder meer hier.
[3] Ik houd rekening met de recente ontwikkelingen en heb het dus niet langer over Groot-Brittannië. Het is trouwens maar de vraag hoe lang het Verenigd Koninkrijk nog zal blijven bestaan.
[4] En dat zijn ze dus zeker niet allemaal. Ik denk niet dat ik de helft van de concerten heb gezien. Met een dergelijk overvol programma is dat volgens mij zelfs niet haalbaar, tenzij met zich tevreden stelt met een verblijf van vijf minuten per concert.

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.