Malcolm schenkt aandacht: aan de komende Amerikaanse presidentsverkiezingen, deel I

De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn, of ik dat nu leuk vind of niet, de belangrijkste verkiezingen ter wereld en ik wil er vanaf nu dan ook regelmatig eens wat aandacht aan besteden. Dit betekent niet dat ik die opinies wil herkauwen die al op duizenden andere plaatsen te lezen staan, samenvattingen wil schrijven van wat kandidaten tijdens debatten hebben verklaard of wil vertalen wat de Amerikaanse pers over het onderwerp te zeggen heeft. Ik wil mijn blog aanwenden om nu en dan een vraag te stellen die in de mainstreammedia om een of andere reden niet aan bod lijkt te komen.

Ditmaal wil ik het hebben over de vraag waarom Bernie Sanders, die zijn afkeer van het traditionele politieke systeem in de VS constant laat blijken, niet als onafhankelijke kandidaat opkomt. Op die manier zou hij immers zeer duidelijk afstand nemen van het politiek establishment en een ideologisch volledig onafhankelijke koers kunnen varen. Ik ben om vier redenen van mening dat Sanders gelijk heeft als kandidaat voor de Democratic Party op te komen. Ik som ze even op in volgorde van belangrijkheid, met de belangrijkste reden als laatste.

Ten eerste, door als partijkandidaat op te komen, kunnen de standpunten van Sanders niet door de media worden doodgezwegen. Hij kan niet van de interne debatten in de Democratic Party worden uitgesloten en hierdoor kan hij de andere kandidaten dwingen met betrekking tot bepaalde onderwerpen kleur te bekennen en een standpunt in te nemen. In de praktijk gaat het nu natuurlijk enkel nog om Hillary Clinton, maar Sanders kon op voorhand niet weten hoeveel andere democratische kandidaten er precies zouden zijn en hoe lang ze het zouden volhouden.

Ten tweede, door als partijkandidaat op te komen, voorkomt Sanders verdeeldheid in het progressieve kamp tijdens de eigenlijke presidentsverkiezingen. De democraten moeten nu, tijdens de zogenaamde primaries, hun kandidaat kiezen. Zonder een concurrent als Sanders zou Clinton de nominatie eigenlijk cadeau krijgen. De voorverkiezingen zouden er niet meer toe doen. Alleen zou zij het dan in november 2016 zowel tegen een republikeinse kandidaat aan haar rechterzijde als tegen een progressieve kandidaat aan haar linkerzijde moeten opnemen. Die verdeeldheid zou ertoe  leiden dat de republikeinen alsnog zouden kunnen winnen. Door de keuze tussen Clinton en hemzelf al op voorhand af te dwingen, wordt dit rampscenario door Sanders vermeden.

Ten derde, door als partijkandidaat op te komen, dwingt Sanders ook de Amerikaanse kiezers een keuze te maken. Een onafhankelijke kandidaat kan gemakkelijk worden genegeerd. In 2004 hebben zowel de Socialist Party of the United States of America en de Socialist Workers Party presidentskandidaten naar voren geschoven die onafhankelijk van de twee traditionele partijen campagne voerden. Ze kwamen in de media amper tot nooit aan bod en haalden uiteindelijk allebei afgerond 0,01 percent van de stemmen. Door de Amerikanen te verplichten een keuze te maken tussen het democratisch socialisme, zoals hij zijn eigen programma omschrijft, en het rechts extremisme van mensen als Ted Cruz, Jeb Bush of Donald Trump, dwingt hij hen ook na te denken over wat ze precies willen en werkt hij een polarisering in de hand die het immobiele status quo van de voorbije decennia kan doorbreken.

Ten vierde, door als partijkandidaat op te komen, toont Sanders dat hij echt president kan worden. Als onafhankelijke zou hij waarschijnlijk ook heel wat sympathie opwekken, maar dan zonder praktisch resultaat. De reactie van veel kiezers zou immers klinken als dit: “Wel, ik vind Bernie wel sympathiek en ik sta achter veel van zijn standpunten, maar ik ga toch op Hillary stemmen. Een onafhankelijke kandidaat maakt toch geen kans en aangezien ik de republikeinse kandidaten niet zie zitten, lijkt Hillary me de veiligste keuze.” Men kan het de kiezers niet eens verwijten. De meest succesvolle onafhankelijke presidentskandidaat ooit was Theodore Roosevelt, die in 1912 27,4 percent van de stemmen haalde. De successen tijdens de voorverkiezingen maken het voor de potentiële aanhangers van Sanders duidelijk dat zijn streefdoel haalbaar is en dat een stem voor hem geen verloren stem is.

Tot slot wil ik erop wijzen dat de VS, in tegenstelling tot België, geen opkomstplicht kent. De verkiezingsresultaten worden vaak bepaald door de opkomst op de verkiezingsdag zelf. Tijdens de vorige presidentsverkiezingen, in 2012, is 54,9 percent van de kiezers komen opdagen. Barack Obama heeft toen gewonnen met 51,06 percent van de stemmen. Dit betekent dat Obama toen door 28,03 percent van de bevolking is herverkozen. Dit is niet meteen wat ik een ruime meerderheid noem. Als Sanders wil winnen, moet hij de twijfelende, onbesliste en vaak ongemotiveerde onafhankelijke kiezers overtuigen. Volgens mij volgt hij nu de juiste strategie, maar ik kan me natuurlijk vergissen.

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.